|
|
 Eg ser deg Drevja, bygda mi,
Ein kveld du ligg og kviler
I solgangsbris med gull i li
Og alt i kring deg smiler.
Du er kje rik, du er kje stor,
Men hjarta ditt er godt.
Du var for oss ei kjærlig mor,
Av deg vil alt har fått.
Eg ser deg og ein sommardag
I travle slåtte-onna,
Når ljåen syng frå arbeidslag -
Med lått og styr frå bonna.
Så ser eg kornet gult på staur -
 Det kjæraste vi har.
Om smått det vaks i magre aur,
Det liv og berging var.
Så ser eg deg ein vinterdag
Med snø og rim kring panna,
Og kvite stivna andletsdrag-
Slik nóll du knapt kan anda.
 Eg høyrer kvasse øksa let
Og brak av tre, som fell.
Det er som skog og lier gret -
Det livet deira gjeld.
Eg høyrer sirkelsaga kvin,
Og dur frå benk og reimar.
Det blanke stål i stokken skin,
 Og motorhetsen eimar.
Slik driv dei på frå haust til vår
I kamp for seg og sine.
Og same slit og same kår,
Det hadde alle dine.
 Så lovar vi å hjelpe til
I trugne arbeidsdagar.
Når berre alle saman vil,
Då snart det nok seg lagar.
Så minnest eg de gale ord,
Om Han som alt kan trygda,
Og ynskjer så i samla kor:
Gud signe Drevje-bygda.
Kilde: Drevja av Gunnar Holand
|
|
|
